توی دبیرستان، یارو دم در نگهم داشت و کلیپسم را گرفت، گفت: "وقتی از رو مقنعه مشخصه کلیپس زدی، یعنی معلومه موهات بلنده!"
چه کار میکردند با آن کلیپس ها و آینهها و رژلبها و نوارهای کاست؟
یکی از این تماسهای تبلیغاتی بود. تا گوشی را برداشتم زنی گفت: سلام... شما ساکن تهران هستید؟... بسیار خوب، شما به همراه همسر گرامی و یک همراه دیگر برای 15 اردیبهشت دعوت دارید به هتل پارسیان انقلاب برای شرکت در مراسم یک ساعته همراه با پذیرایی و قرعهکشی سه روز اقامت رایگان در هتل ما و آشنایی با خدمات استفاده از تخفیف در ده ها مرکز مختلف و فلان و فلان...
تبلیغاتی بودنش اذیتم نکرد. زیادهگوییاش اذیتم نکرد. وسوسه شدن اذیتم نکرد. آن عبارت «همسر گرامی» اذیتم کرد. گفتم: «فرمودید پانزدهم؟ متاسفانه برای آن تاریخ مقدور نیست» و تماس را قطع کردم.
هیچ نسلی مثل آنها که الان در دهه ۵۰-۴۰ سالگی هستند نسوخت. بزرگترها گذشته خوبی داشتند و کوچکترها آینده خوبی خواهند داشت، اما این نسل هردو را باخته است.
سالها بعد، یک شب در کوچهپسکوچههای شهر، آوازی آشنا به گوشمان میرسد و به یاد خاطرات غرورانگیز و تلخ و شیرین گذشته، دوباره اشک در چشمانمان حلقه میزند: برای توی کوچه رقصیدن، برای ترسیدن به وقت بوسیدن...
قبلا برای خریدِ"خونه" پول نداشتیم، الان برای "خرید"ِخونه پول نداریم!
حالا که کلا حوصله خودم را هم ندارم، ولی قبلترها هم بیش از اینکه خودم دوست داشته باشم مادر بشوم، دوست داشتم یک نفر دیگر را پدر کنم. باید حس قشنگی باشد.
دختری را میشناسم که ماه آینده فقط با حضور خانواده دوطرف، عروس خواهد شد، چون نمیخواهد اقوامش در این اوضاع و احوال اقتصادی، درگیر هزینه کادو و لباس و آرایشگاه و رفتوآمد بشوند.
با بابا تماس تصویری گرفتم و همون لحظه داشتم به خواهرزادهم میگفتم میخوایم بابایی رو سوپرایز کنیم، هیچی نگو یه دقیقه. نگو بابام دیده دستمو به نشانه هیس گذاشتم رو دماغم. پرسید چرا میگی هیس؟ گفتم هیچی، به مهمونم گفتم ساکت باشه. یهلحظه بهم امیدوار شد و با خنده گفت: مَرده؟!
دیروز قبل از ساعت هفت صبح، در خیابان دو ماشین عروس دیدم و به فال نیک گرفتم.
آمدم سر کار، همکار قدیمیمان مرده بود.
روی آگهیهای ترحیم نسل ما بنویسید «پیر ناکام»!
